Ciała dwójłomne, to takie, którego cechy optyczne uzależnione są od kąta propagacji fali świetlnej. Światło padając na ośrodek dwójłomny dzieli się na dwie fale własne, które wyróżniają się prostopadłymi pozycjami polaryzacji. Jeżeli już są to fale o kształcie elipsy, to środowisko zwie się środowiskiem w sposób eliptyczny dwójłomnym. Szczególnym przypadkiem dwójłomności na sposób eliptyczny jest dwójłomność na sposób kołowy. Ośrodki z ową dwójłomnością nazywane są ciałami optycznie czynnymi. Kiedy fala padająca na ten ośrodek jest spolaryzowana liniowo, stąd ma on płaszczyznę polaryzacji, to zachodzi skręcenie kierunku polaryzacji. Dwójłomność kołową ośrodka jednorodnego można wywołać poprzez wygenerowanie w nim ciągu indukcji magnetycznej (zjawisko Faradaya). Na odległości d obiektu mieszczącego się w polu magnetycznym odbywa się wytworzone wzajemne przesuniecie fazy o wartość kąta, kołowo spolaryzowanych fal własnych. Powoduje to zmianę azymutu położenia polaryzacji fali wychodzącej w odniesieniu do azymutu fali wchodzącej o wartość kąta skręcenia G=g/2. Jeżeli fala rozprzestrzenia się po linii indukcji magnetycznej, to spełniona jest funkcja: G=VdB. W efekcie Zeemana spostrzega się rozszczepienie prostych spektralnych źródła fali w ciele znajdującym się w polu magnetycznym na części o różnorakich częstotliwościach.Ciała dwójłomne, to takie, którego cechy optyczne uzależnione są od kąta propagacji fali świetlnej. Światło padając na ośrodek dwójłomny dzieli się na dwie fale własne, które wyróżniają się prostopadłymi pozycjami polaryzacji. Jeżeli już są to fale o kształcie elipsy, to środowisko zwie się środowiskiem w sposób eliptyczny dwójłomnym. Szczególnym przypadkiem dwójłomności na sposób eliptyczny jest dwójłomność na sposób kołowy. Ośrodki z ową dwójłomnością nazywane są ciałami optycznie czynnymi. Kiedy fala padająca na ten ośrodek jest spolaryzowana liniowo, stąd ma on płaszczyznę polaryzacji, to zachodzi skręcenie kierunku polaryzacji. Dwójłomność kołową ośrodka jednorodnego można wywołać poprzez wygenerowanie w nim ciągu indukcji magnetycznej (zjawisko Faradaya). Na odległości d obiektu mieszczącego się w polu magnetycznym odbywa się wytworzone wzajemne przesuniecie fazy o wartość kąta, kołowo spolaryzowanych fal własnych. Powoduje to zmianę azymutu położenia polaryzacji fali wychodzącej w odniesieniu do azymutu fali wchodzącej o wartość kąta skręcenia G=g/2. Jeżeli fala rozprzestrzenia się po linii indukcji magnetycznej, to spełniona jest funkcja: G=VdB. W efekcie Zeemana spostrzega się rozszczepienie prostych spektralnych źródła fali w ciele znajdującym się w polu magnetycznym na części o różnorakich częstotliwościach.