Głośnik magnetoelektryczny składa się z mechanizmu poruszającego się złożonego z powłoki drgającej, ruchomego induktora oraz resorów, zamocowanych do okalającego kosza. Membrana jest pobudzana do drgań przez cylindryczny przewodnik umieszczony na karkasie, przymocowanym do membrany. Oba końce są doprowadzone do zacisków głośnika. Cewka znajduje się w szparze powietrznej okręgu z materiałem magnetycznym trwałym. Wzdłuż tej szczeliny sprawdza się rozkład Bl głośnika. Gdy poprzez zwoje cewki przepływa prąd o wartości natężenia I, na przewodnik i sztywno z nim połączoną membranę oddziałuje siła F. Siła ta napędza ruch induktora w głąb lub na zewnątrz szpary, w zależności od kierunku prądu w cewce. Przetworniki magnetoelektryczne są tak budowane, żeby w czasie spoczynku powłoki drgającej (dla wychylenia zerowego), cewka znajdowała się w jak najobszerniejszym polu magnetycznym. Bez wątpienia idealnie było żeby gdyby wraz z wychyleniem wartość B była taka sama. W teorii wielkość indukcji magnetycznej w czasie ruchu maleje, dlatego krzywa rozkładu Bl jest parabolą. W praktyce największa wartość Bl nie musi występować dla wychylenia zerowego, i co więcej krzywa rozkładu Bl nie musi być parabolą. Powinien być nią jednak, bo drgająca cewka porusza powłoką, której ruch w przód powoduje zagęszczenia, a do tyłu rozrzedzenia cząsteczek przed membraną, a w związku z tym uformowanie fali dźwiękowej, która będzie tym idealniejsza im bardziej krzywa rozkładu Bl będzie zbliżona do rzeczywistej paraboli.